ارادت ایرانی به خاندانی نورانی

عزاداری برای خامس آل عبا و دیگر افراد خاندان عترت از شعائر ارزشمند مکتب تشیع می باشد اصولاً این مذهب به دلیل روح حماسی موجب ترویج دین مبین و نشر فرهنگ ارزشی گردید. زیرا مبارزه ای سخت را در دو عرصه پی گرفت یکی نبرد با جهل و جمود و خمود و دیگری ستیز با ستم و بی داد، سیره معصومین(ع) ما را بدین حقیقت هدایت می کند که اصل قیام و نهضت مقدّس امام حسین(ع) برای زنده کردن اسلام بوده است، اسلامی که می رفت براثر کارنامه منفی زمامدارای گروهی نالایق و ستمگر به بوته فراموشی سپرده شود، این حرکت معنوی موانع رشد و شکوفایی دیانت را از میان برداشت. بدیهی است برای زنده ماندن این قیام و تزریق روح ایثار و حماسه به انسان ها اقامه عزا برای آن حضرت و گریه در برابر مصائب امام حسین(ع) و یارانش می باشد، در نتیجه مراسم سوگواری حافظ اسلام هم می باشد علاوه بر این که در محافل و مجالسی که بدین مناسبت برپا می گردد مردم با حقایق دینی آشنا شده و بر اثر تبلیغات وسیع و گسترده ای که توأم با این مراسم صورت می گیرد آگاهی عموم مردم افزایش پیدا کرده و ارتباطشان با معارف معنوی قوی تر می گردد و نهاد فضیلت در اعماق وجودشان روئیده می شود.

از سوی دیگر عزاداری و گریستن عالی ترین نمونه تنفر و انزجار از جنایت و قساوت می باشد زیرا تا شعله های درونی روشن نباشد و دل متأثر نشود اشک سرازیر نمی گردد و کسی در واقع به گریه می افتد که التهابی وجودش را در رنج و تعب قرار داده است. این مراسم در عصر ائمه و با تأکید آن ستارگان فروزان برگزار می شده و در اعصار و قرون بعد به اشکال و شیوه های گوناگون در سرزمین ها و نواحی اسلامی برگزار شده و می شود. در این میان کشور ایران از قرن ها قبل به رغم برخی موانع از کانون های مهم برگزاری مراسم عزاداری های محرم می باشد.